هر چند من ندیده ام این کورِ بی خیال

این گنگ شب که گیج و عبوس است –

خود را به روشن ِ سحر

                            نزدیک تر کند،

لیکن شنیده ام که شب تیره –  هر چه هست –

آخر ز تنگه های سحر گه گذر کند...

                  ۞۞۞

زین روی در ببسته به خود رفته ام فرو

در انتظار صبح.

فریاد اگر چه بسته مرا راه بر گلو

دارم تلاش تا نکشم از جگر خروش.

اسپند وار اگر چه بر آتش نشسته ام

بنشسته ام خموش.

وز اشک گر چه حلقه به دو دیده بسته ام

پیچم به خویشتن که نریزد به دامنم.

                    ۞۞۞

دیریست عابری نگذشتست ازین کنار

کز شمع او بتابد نوری ز روزنم...

فکرم به جست و جوی سحر راه می کشد

اما سحر کجا!

در خلوتی که هست،

نه شاخه ئی ز جنبش مرغی خورد تکان

نه باد روی بام و دری آه می کشد.

غول سکوت می گزدم با فغان خویش

و من در انتظار

                  که خواند خروس صبح!

کشتی به صبح نشسته به دریای شب مرا

وز بندر نجات

               چراغ امید صبح

سو سو نمی زند...

از شوق می کشم همه در کارگاه فکر

نقش پر خروس سحر را

لیکن دوام شب همه را پاک می کند.

می سازمش به دل همه

                          اما دوام شب

در گور خویش

                  ساخته ام را

در خاک می کند.

                    ۞۞۞

هست آنچه بوده است:

شوق سحر نمی دمد اندر فلوت خویش

خفاش شب نمی خورد از جای خود تکان.

شاید شکسته پای سحر خیز آفتاب

شاید خروس مرده که مانده ست از اذان.

مانده ست شاید از شنوائی دو گوش من:

خوانده خروس و بی خبر از بانگ او منم.

شاید سحر گذشته و من مانده بی خیال:

بینائیم مگر شده از چشم روشنم.