خرد و خراب خسته جوانی خود را پشت سر نهاده ام
با عصای پیران و
وحشت از فردا

اکنون من در نیمشبان عمر خویشم
آنجا که ستاره ئی نگاه مشتاق مرا انتظار می کشد...

در نیمشبان عمر خویشم ٬ سخنی بگو با من
-زود آشنای دیر یافته!-
تا آن ستاره اگر توئی ٬
سپیده دمان را من
به دوری و دیری
نفرین می کنم.
با تو
آفتاب
در واپسین لحظات روز یگانه
به ابدیت
لبخند می زند.

با تو یک گام و
راهی بسوی ابدیت.
با تو یک سکوت و
هزاران فریاد.

دستان من از نگاه تو سرشارست.....

---